مهدوي[41]
فاش مي گويم از گفته خود دلشادم // بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم // طاير گلشن قدسم چه دهم شرح فراق // که در اين دامگه حادثه چون افتادم // من ملک بودم و فردوس برين جايم بود // آدم آورد در اين دير خراب آبادم // سايه طوبي و دلجويي حور و لب حوض // به هواي سر کوي تو برفت از يادم // نيست بر لوح دلم جز الف قامت دوست // چه کنم حرف دگر ياد نداد استادم // کوکب بخت مرا هيچ منجم نشناخت // يا رب از مادر گيتي به چه طالع زادم // تا شدم حلقه به گوش در ميخانه عشق // هر دم آيد غمي از نو به مبارکبادم // مي خورد خون دلم مردمک ديده سزاست // که چرا دل به جگر گوشه مردم دادم // پاک کن چهره حافظ به سر زلف زاشک // ور نه اين سيل دمادم ببرد بنيادم //