اربعين حسيني را به تمامي شيعيان و دوستداران اهل بيت عليهم السلام تسليت عرض مي کنم.

اينک بعد از چهل منزل و چهل روز سر به زانو گذاريم و براي غربت و مظلوميت امام حسين و يارانش اشک ماتم ريزيم. و اين چهل منزل چه درسها آموختيم و چه معارفي  از زنده نگاه دارندگان هدف و قيام حسين عليه السلام به ما رسيد. پس گوشه اي از درسها و نکته هايي که از ارزشهاي والاي انساني است را از زبان اهل معرفت باز گو مي کنم:

از خطبه امام زين العابدين در کوفه:

ما به عزاداريهايمان افتخار مي کنيم و جاي مباهات نيز هست . اما بايد به گونه اي باشيم که امام عصر عج از رفتار ما تعجب نکند( همچنانکه امام زين العابدين از رفتار کوفيان) که از يک سو در مجالس عزاداري امام حسين ع شرکت کنيم و از سوي ديگر در برابر جنايات و تعدي ها و حقوق و ناموس مردم ساکت بمانيم...

شهوات نفساني بين فطرت و انسان حائل نشوند تا از درک حق و حقيقت باز بماند.

فريبکار نباشيم تا امام (ع) هم ديگر توبه ما را نپذيرد و بگويد شما از نفس خود دست برنمي داريد و اين توبه فريبي بيش نيست ( اشاره به دعوت کوفيان از امام حسين (ع) و جنگ در برابر او ، و همچنين درخواست توبه آنان ازامام سجاد (ع)  بعد از شهادت امام حسين (ع).

از گفتار امام زين العابدين در شام :

امام خود را برتر از آن مي داند که بيهوده گويي کند و ارزش منبر را به مطالبي مي داند که روي آن منبر گفته مي شود و لذا وقتي خطيبي درمحضر امام زين العابدين(ع) به امام علي و امام حسين(ع) ناسزا گفت ؛ امام زين العابدين  بعد از اينکه خبر از جايگاه آن خطيب در جهنم دادند رو به يزيد کردند و فرمودند: آيا به من اجازه ميدهي که بر فراز آن چوبها!!!!رفته و چند کلامي با مردم سخن بگويم به گونه اي که رضاي خداي سبحان در ?ن باشد و شنوندگان را اجرو ثوابي رسد؟

از گفتار زينب سلام الله عليها در کوفه:

در اين مقام تنها به ذکر جمله اي ايشان اکتفا مي کنم و از آنجا که اين جمله کوتاه گوياي درياي حکمت است درباره آن از سخن پراکني خود داري مي کنم :

وقتي ابن زياد (عليه اللعنة) رو به زينب کرد و از مصيبتهاي وارده بر ايشان اظهار خشنودي کرد تا بيشتر زينب را برنجاند زينب با اقتدار و اطمينان و آرامش جواب داد: « و ما رايت الا جميلا؛ هولاء قوم کتب الله عليهم القتل فبرزوا الي مضاجعهم» به جز خوبي و زيبايي چيزي نديدم ، آنها افرادي بودند که خداوند  براي آنها شهادت را تقدير کرده بود و به جايگاه خود نائل آمدند.....

شيعتي ما ان شربتم     عذب ماء فاذکروني

او سمعتم بغريب       او شهيد فاندبوني

اي شيعه و پيروان من هر گاه آب گوارا نوشيديد مرا ياد کنيد

يا اگر از غريب يا شهيدي شنيديد ، بر من گريه کنيد